Final Fantasy XIII-2: Schaamteloos goed

Review | 28 January 2012 22:28 -

Final Fantasy heeft geen introductie meer nodig. De toonaangevende RPG-reeks uit de stallen van het intussen hernoemde Squaresoft was een groot succes, zowel in Japan als hier in Europa. Met de komst van de PlayStation 3 wilde de ontwikkelaar een stapje verder gaan en een van de mooiste games ooit ontwikkelen. Daar slaagden ze in 2010 in, maar de game kreeg bakken kritiek over zich heen. Nu vraagt Square Enix een tweede kans met Final Fantasy XIII-2, het rechtstreekse vervolg speciaal voor de fans.

Wie zich Final Fantasy XIII niet herinnert, heeft volgens velen niet echt veel gemist. De laatste delen in de reeks waren stuk voor stuk al minder interessant, maar deel dertien sloeg de bal helemaal weg. Alles wat eigen was aan Final Fantasy was nergens meer te bespeuren. We kregen uiteindelijk een lineair verhaal voorgeschoteld waarbij je constant bij de hand genomen wordt en amper iets hoeft te doen om het einde te bereiken. Aanvallen? Druk op "Auto Battle"! Grinden, wat is dat? Het was duidelijk dat Square Enix met Final Fantasy XIII een nieuw publiek wilde winnen door mainstreamer te gaan, maar de fans hebben dat niet willen pikken. Net daarom proberen de Japanners bij Square het vertrouwen terug te winnen met een sequel. Voor zij die helemaal weg waren van de memorabele personages, maar liever zelf hun beslissing maken.

Om niet moeilijk te doen

Wie de voorganger helemaal heeft uitgespeeld, weet dat het einde wel degelijk loont. Schrijver en director Motomu Toriyama heeft tijdens het volledige ontwikkelproces het verhaal zodanig gefinetuned dat er geen continuïteitsfouten in zouden sluipen. Door constant terug te grijpen naar flashbacks is een tegenstrijdigheid namelijk snel gemaakt. Wat we dan niet begrijpen is, dat bij aanvang van Final Fantasy XIII-2 meteen duidelijk wordt dat een sequel nooit in de planning stond en dat het hele plot een continuïteitsfout op zichzelf is. Zonder al te veel in detail te gaan: Lightning, die aan het einde van deel één nog lekker aan het glimlachen was, is spoorloos. Zomaar weg. Niemand herinnert zich dat ze heeft geholpen de wereld te redden en zou zijn gestorven in de strijd. Dat zijn de eerste minuten van de game, dus de toon is onmiddellijk gezet. Enkel Serah, haar bloedeigen zus, kan dat niet vatten en blijft volhouden dat Lightning het gewoon overleefd heeft. Haar man Snow, de rebellenleider uit het vorige deel, is ook vertrokken. Hoewel hij zich Serahs bewering niet kan herinneren, is hij toch op pad getrokken om haar te zoeken.

Er zijn ondertussen twee jaren verstreken sinds de val van Cocoon en de rebellen hebben op het strijdterrein uit de finale van het vorige deel een nieuwe beschaving opgericht. In New Bodhum is het altijd rustig, tot op een dag Serah een nare droom krijgt. Lightning bevindt zich in een duistere omgeving genaamd Valhalla en vecht er tegen ene Caius Ballad. Al snel komt Noel Kreiss uit de lucht gevallen, die opdraagt Serah te zoeken. Na een reeks knappe stunts belandt Noel uiteindelijk in een Time Portal en vliegt ze door de tijd richting Serah. En op precies dat moment wordt onze protagoniste wakker. Monsters hebben een weg gevonden naar New Bodhum en iedereen probeert zich te verdedigen. Serah snapt er niets van, en al helemaal niet wanneer plots een meteoriet neerslaat en dat uiteindelijk de tijdscapsule van Noel blijkt te zijn. De start van een nieuw avontuur, want Lightning leeft.

Professor Barabas

In essentie is en blijft Final Fantasy XIII-2 een lineaire game. Het verhaal is volledig uitgestippeld, maar is deze keer volledig in stukken geknipt en via tijdsportalen kan je delen van de tijdslijn in een willekeurige volgorde afwerken. Je kan namelijk als tijdreiziger niet zelf kiezen waar en wanneer je terechtkomt, dus is het voor Serah en Noell vooral giswerk. In elk level vind je enkele gates die je eerst moet unlocken door op zoek te gaan naar de bijhorende artifacts, daarna kan je die setting herbezoeken wanneer je maar wilt. Helaas wil Square Enix het ons niet zo makkelijk maken en dringt ons een minigame op telkens je een timeportal wilt activeren. Je krijgt een reeks tegelvelden te zien en jij moet van punt A naar punt B lopen, maar je kan elke tegel maar één maal betreden en soms moet je onderweg nog items zien te verzamelen. Leuk voor één keer, maar het irriteert al snel. Ook verrassend is dat Square Enix nog steeds werkt met hoofdstukken, waardoor die rechtlijnigheid en voorspelbaarheid behouden blijft. Gelukkig heeft Square Enix daar een oplossing op gevonden: de game telt een pak verschillende eindes. Tijdreizen gaat nu eenmaal gepaard met risico's. Wie dus de intentie heeft om Final Fantasy XIII-2 helemaal te ontdekken, zal flink wat tijd mogen investeren.

Square Enix heeft nog meer aanpassingen aangebracht in dit vervolg, allemaal met als doel de vrijheid te verbeteren. Zo is er de herintrede van de dorpjes. Het start al meteen in New Bodhum, een gezellige nederzetting aan de kust vlakbij het gevallen Cocoon. Het is een grote open ruimte waar je gezellig kunt rondkijken en waar veel te doen valt. De meeste personages hebben ook allemaal wat nuttigs te vertellen en brengen je meer bij over de setting, de omgeving en vooral de periode waarin je je bevindt. Je mag niet vergeten dat je door de tijd reist en dat in elk nieuw hoofdstuk er een en ander gebeurd is waar je zelf niets van afweet. Het open-wereldconcept wordt nog meer toegepast door middel van keuzes. Er zijn meerdere wegen die naar een bepaald punt leiden en je kunt soms ook kiezen om te vechten of een bepaalde langere maar veiligere weg te nemen.

Veel veranderingen

En wie dat nog niet genoeg vrijheid vindt, kan genieten van een aangepast levelsysteem. Vroeger kon je door te vechten Crystariumpunten verzamelen, die je vervolgens kon besteden aan bepaalde rollen. Zo kon bijvoorbeeld uitblinken als vechter of als magiër, al heet dat respectievelijk Commando en Ravager. Pas in een van de laatste hoofdstukken kan je echt vrij rondlopen en via een missiesysteem je specialiseren. Niet dat dat nodig was, want wie geen zin heeft in die vrijheid kan dat hele hoofdstuk overslaan en binnen twee uur dan de eindbaas verslagen hebben. Nu krijg je echt keuzes. Je specialiseert je namelijk niet meer in een bepaalde rol, maar krijgt iets dat te vergelijken valt met het Sphere Grid uit Final Fantasy X. Elke keer je CP wilt besteden, krijg je de keuze uit een optie die handig kan zijn voor een bepaalde rol. Dat kan extra HP zijn, maar ook een speciale aanval, spell of een betere verdediging behoort tot de opties. Eens je een keuze hebt gemaakt, ben je de andere keuzes kwijt, met het gevolg dat je misschien nooit Fire of Haste hebt geleerd. Dat is een keuze die je nu eenmaal moet maken, je traint jouw personage zoals je het zelf wilt.

Verder is er niet zoveel veranderd in het gevechtssysteem. Er wordt nog altijd een metertje gevuld en terwijl je wacht kan je enkele aanvallen voorbereiden. Eens de meter vol is, kan je deze commando's vervolgens netjes uitvoeren. De optie "Auto Battle" zit er nog altijd in, wat het spelplezier een beetje inperkt, maar wie alle voorgaande aanpassingen fantastisch vindt, zal die knop simpelweg nooit aanraken. Zelf combo's in elkaar puzzelen is duizend keer leuker. Ook leuk is dat je nu tijdens een gevecht kunt kiezen als wie je wilt spelen. Liever Noel dan Serah? Een simpele druk op de knop en je focus ligt op de andere. Een Paradigm Shift, waarmee je van rol kunt veranderen en een andere set commando's inlaadt, roep je nog steeds op via dezelfde werkwijze als vorige keer, maar je hoeft niet meer even te wachten. En nog een extra functie is het registreren van monsters en het vervolgens gebruiken als partymember. Een zelfdestructief wezen is handig in je team bij zware tegenstanders, al kan een helend beest ook van pas komen.

Kudo's

Een nieuw personage is Mog de Moogle. Al heel vroeg in het verhaal ontvangt Serah haar kleine vriend, die haar waarschuwt als gevaar in de buurt is. De Mog Clock is zijn belangrijkste toepassing en die gaat hand in hand met een andere terugkerende feature: grinden. Vorige keer werden vijanden vastgepind in het verhaal en dood was - normaal gezien - dood. Nu zullen ze als vanouds uit het niets verschijnen. Als dat gebeurt, verschijnt Mog, die je vervolgens zal tonen hoeveel tijd en ruimte je nog hebt om te ontsnappen aan een gevecht. Wijst je vriendje naar de groene zone en val je aan, dan krijg je een voordeel via een eerste tik die je vijanden eventjes bewusteloos slaat en de Staggermeter vult, die de mogelijk toegebrachte schade van je aanvallen evenredig doet stijgen. Wijst Mog naar de gele zone, dan start een gewoon gevecht en ben je te laat, dan is het de vijand die de eerste kans krijgt. Je kan ook ontsnappen aan het gevecht door weg te rennen uit de cirkel rond de vijand.

Zoals eerder gezegd kent het verhaal een bizarre start, maar het geheel klopt wel. Square Enix heeft veel moeite gestoken in de afwerking en zorgt voor een degelijk product. Het is vooral de vertolking van Lightning als verteller en de emotionele momenten van Serah die ervoor zorgen dat je meteen weg bent met de hele setting. Enkel Japanners kunnen een belangrijk sleutelmoment veranderen en je het toch doen geloven, dus petje af voor de schrijver van dienst. Ook een compliment voor de Engelse cast, die de rollen meer dan deftig interpreteert. Zelden hebben we een verkeerde stemkeuze gezien en we geloofden praktisch zin per zin wat er verteld werd. Ook de soundtrack is hemels genieten. Velen noemen de melodieuze ondersteuning van Final Fantasy de beste ooit, en opnieuw krijgen ze gelijk. Misschien iets te veel recyclage, maar echt klagen doen we niet.

Kritiek

Tot nu toe enkel lovende woorden, maar toch is er ruimte voor kritiek en de belangrijkste is simpelweg dat deze game gewoon niet mocht bestaan. Deze game had Final Fantasy XIII moeten zijn. Het is een zware belediging naar de fans toe dat een ontwikkelaar zich niet vastgrijpt aan zijn product en een nieuwe spel als goedmakertje brengt. Dat zou kunnen betekenen dat ze zelf geen vertrouwen hadden in hun originele concept. Toegeven is één iets, maar dit is misbruik van de situatie. De fans nog eens verplichten zestig euro te betalen voor de game die ze twee jaar geleden hadden verwacht terwijl dit spel voor het overgrote deel uit recyclage bestaat, we zouden het zelf niet durven. Helaas is dat een trend die niet alleen Square Enix volgt.

Een ander puntje van kritiek gaat naar de grafische kant. Final Fantasy XIII-2 ziet er opnieuw prachtig uit, maar het moet gezegd worden dat deze er toch minder goed uit ziet
dan zijn voorganger. We zien helaas wat compressie en vreemde pixels op plaatsen waar we dat in 2010 niet zagen. Misschien ligt het aan het gebrek aan afwerking omdat dit project gehaast moest worden, maar dat zou niet mogen. Het is niet storend voor de game, maar na die geweldige prestatie in het origineel is het bizar dat deze titel er niet minstens even goed uitziet.

Al met al hebben we weinig te klagen. Laten we het kopieerwerk even buiten beschouwing, dan hebben we eindelijk een moderne Final Fantasy te pakken. We zien misschien nog het liefst iets dat terugkeert naar de roots, maar de extra hap vrijheid zorgt er in ieder geval voor dat Final Fantasy XIII-2 vermakelijk blijft van begin tot einde. Hardcore-fans zullen genieten en willen alles trachten te unlocken, terwijl nieuwkomers evengoed kunnen genieten voor minstens dertig speeluren dankzij de knappe introductie. Wil je Square Enix een tweede kans geven? Ga er dan voor, want hij zal niet teleurstellen, maar we begrijpen het ook als je besluit het niet te doen. Hij krijgt van ons alleszins het voordeel van de twijfel.